
Lezers die hier reeds vele jaren komen herinneren zich waarschijnlijk nog dat ik ooit karateka was. Dit gedurende zo’n 30 jaar. Na enige schermutselingen besloot ik in 2018 mijn karatekostuum definitief aan de kapstok te hangen. Met de clubleden heb ik sindsdien geen contact meer. Behalve dan met de hoofdtrainer die lang gedacht heeft dat ik zou terugkeren. De laatste jaren hoorde of zag ik hem ook niet meer tot onlangs.
Enkele weken geleden kreeg ik van hem een telefoontje. Vroeger had ik op zijn huis en tuin gelet terwijl hij en zijn vrouw op vakantie waren. Of ik dit weer eens wou doen. Ze zijn voor enkele weken richting Brazilië om aldaar de vogels te gaan bestuderen.
Toen ik enkele dagen later de sleutel van hun huis ging ophalen toonde hij me enkele foto’s van de club. Hij vroeg deze keer niet of ik het zou zien zitten om opnieuw te trainen. Dat zou ik niet meer zien zitten. Er zijn veel jaren verstreken en ik ben een jaartje ouder geworden. Dit geweld hoeft voor mij niet meer.
Zo ga ik nu regelmatig naar zijn woonst om de groenten in zijn tuin te verzorgen en eventueel de brievenbus te ledigen. Dit onder toezicht van een oude buurvrouw die me in de gaten houdt. Een betere waakhond dan die vrouw kan je niet vinden. Dat de trainer haar niet vraagt om op zijn huis te letten zal wel een reden hebben.
Fijne woensdag.
🙂




