De dingen des levens !

Toen Nonkel Valère ergens begin jaren veertig van de vorige eeuw in het huwelijksbootje stapte besefte hij op dat moment niet wat dit op lange termijn zou teweegbrengen voor zijn nageslacht.

Nadat ze een tiental kinderen ter wereld gebracht had overleed zijn vrouw.
Nonkel Valère zat met zijn handen in het haar.
Hoe moest het nu verder met hem en zijn kinderen ?
De oudeste was toen ongeveer 10 jaar en het jongste was een baby.

De oplossing die hij toen genomen heeft is moeilijk te achterhalen.
Er waren vele verschillende versies en de getuigen van dit alles zijn reeds lang overleden of hebben het ook van horen zeggen.
Kort samengevat kwam het er op neer dat de kinderen uitbesteed werden bij familie en vrienden.
Hijzelf vertrok met enkele oudere kids richting Antwerpen en bouwde daar een nieuw leven op.
Van een nieuwe relatie heb ik niets kunnen achterhalen.
Hij zou volgens ik heb kunnen reconstrueren eerder op den boemel geraakt zijn.

De kinderen werden groot en begonnen een eigen leven.
Sommigen deden dit in het Antwerpse, enkele in West-vlaanderen.
De meesten namen terug contact op met mijn moeder en enkele nichten en tantes.
Nu en dan kwamen ze vanuit Antwerpen bij ons op bezoek al dan niet vergezeld van hun vader die er eerder voor spek en bonen bijliep.
Er was duidelijk iets gebroken tussen nonkel Valère en zijn kinderen.
Slechts één zoon en zijn vrouw zouden hem tot zijn laatste snik blijven verzorgen.
In 1985 is hij tenslotte gestorven.

Die ene zoon en zijn gezin zijn verder blijven contact houden met mijn ouders en nu nog komen ze regelmatig bij ma over de vloer en bellen haar regelmatig op.

Een jaar terug kwam ik met nazaten van die familie uit Antwerpen in contact via Facebook.
Via via hadden zij vernomen dat ik min of meer familie moest zijn en wilden mij als contact op FB.
Door mij kwamen ze te weten dat er nog meer familie hier in de streek leefde. Een totale verrassing voor hen. Deze familie was compleet vervreemd van elkaar.

Onlangs is een zoon van nonkel Valère die in west-vlaanderen gebleven was gestorven.
Dit overlijden bracht de familie weer dichter bij elkaar.
Iedereen wilt iedereen beter leren kennen en eventuele nieuwe familiebanden smeden.
Mijn moeder werd gevraagd om hieraan deel te nemen maar dit zag zij niet meer zitten.
Begrijpelijk gezien haar leeftijd en het feit dat ze de meeste nooit gekend heeft.

Ik ben niet bepaald een familieman en laat dit alles dan ook grotendeels langs mij heen passeren.
Over het algemeen vind ik het wel leuk om nieuwe mensen te leren kennen, maar plotseling opgescheept zitten met tientallen nieuwe familieleden is me toch een beetje van het goede teveel vrees ik.

Maar moesten ze ooit hulp vragen om een stamboom op te zetten of een feestje te bouwen;
ik sta paraat !

foto 1 : huwelijksfoto van nonkel Valère.
foto 2 : zijn oudste dochter
foto 3 : huwelijk van zijn zoon die nu nog met mijn moeder contact heeft.
Nonkel Valère zit rechts naast het huwelijkspaar.
vooraan links zit mijn vader, naast hem zie je de rug van mijn moeder.
foto 4 : één van zijn kleinkinderen.
foto 5 : de onlangs overleden zoon met zijn vrouw en rechts mijn grootvader.