Ik zat woensdag bij vrienden wat te praten over koetjes en kalfjes.
Het gesprek gaat over de kringwinkel en het feit dat de vrouw des huizes daar regelmatig heen gaat om te zien of er niets interessants te koop aangeboden is.
“Tiens, het is lang geleden dat ik daar nog eens binnengesprongen ben. Tijd om nog eens langs te gaan.” reageer ik gelaten en drink de rest van de krat wijn leeg.
“Ik ga er morgen naar toe samen met onze dochter” reageert de vrouw des huizes en kijkt me met haar typisch doordringende ogen aan. “wanneer gaat jij ? vraagt ze vervolgens.
“Morgen misschien” antwoord ik langs mijn neus weg terwijl ik de rest van de in huis aanwezige sterke drank soldaat maak.
“Dan gaan we samen” besluit ze zonder aarzelen.
“wie zijn WE ?” is mijn volgende vraag.
“Now, Jij, ikzelf en ons dochter”
“En je man dan ?” vraag ik vervolgens terwijl het heerschap waarover ik het heb naast mij in zijn onderbroek naar VTM zit te kijken. Hersendood bijna met andere woorden.
“beuhhhh..burp… huggg ?” is zijn reactie zodat het voor iedereen duidelijk is dat hij geen zin heeft om mee te gaan.
Vlug telefoontje naar mijn eigen vrouwlief om te vragen of zij en ons dochter ook meewillen. Idem reactie.
De volgende middag reden we dus met drie personen, ondergetekende en twee vrouwmenschen richting kringloop.
Deze viel me tegen. De kwaliteit was beneden peil, behalve voor mensen die graag sporen uit het verleden ontdekken zoals die vlek op één van de zetels waarvan men de oorzaak kan raden, maar niet graag heeft dat iemand dit zomaar wereldkundig maakt.
Dan maar naar kringloopwinkel nr.2.
Daar aangekomen lopen wij een oude bekende en haar dochter tegen het frele lijf.
Zij begroet mij hartelijk en kijkt met een big smile en ogen vol afgrijzen naar mijn kompanes. Vervolgens vertelt zij mij tête à tête dat zij op zoek is naar een soort beeldhouwwerk dat in haar living zou kunnen passen. Ook zal zij heel wat kleren kopen voor 1 euro die ze dan achteraf kan verkopen voor 2 euro.
Na haar vervolgens grondig van ons afgeschud te hebben verkennen we nu winkel nr. 2 om tot besluit te komen dat er ook niets interessants te vinden is.
Tot slot wilde ik nog een drankje aanbieden in de bar van de kringloopwinkel maar mijn gezellinnen weigerden resoluut daar ze er enkel ecologisch verantwoorde dranken aanbieden die smaken alsof ze reeds door iemand anders maag uitgekotst werden.
Zo eindigde deze namiddag zonder ook maar één cent verspild te hebben en toch hadden zowel mijn dames als ikzelf ons goed vermaakt.
