De dingen des levens !

Dit is in feite een vervolg op de blogpost van gisteren. Wie ik niet vermeld heb die meewerkte aan De Tuin der Lusten was niemand minder dan Wim Opbrouck, een hier in Vlaanderen bekend acteur en zanger. Hij is tevens de lesgever in dat filmpje over windows 98 ofte RRRUTTE 98 die ik hier vrijdag laast poste.

Met Tania Berkovitch richtte hij in 2021 het Instituut voor Onderzoek van de Betovering der Zeeën op, een ontmoetingsplaats tussen kunst, wetenschap en economie, met de zee als centraal thema.

Wim Opbrouck werd opgeleid bij Studio Herman Teirlinck in Antwerpen. Nadien startte hij zijn carrière in het theater bij de Blauwe Maandag Compagnie en speelde er onder meer in de theatermarathon ‘Ten Oorlog’. De compagnie veranderde later in het Toneelhuis, waar Opbrouck deel werd van de vaste artistieke kern. Daarnaast speelt Opbrouck ook voor Toneelgroep Maastricht en was hij twaalf jaar ensemblelid bij NTGent waar hij van 2010 tot 2015 ook artistiek directeur was.

Eva en nog enkele mensen van VOC Opstap mochten met Wim op de foto. Het is dus de man met gele zonnebril die naast Eva staat.

Meer over deze persoon kan je hier lezen.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂

Afgelopen weekend ging de jaarlijkse editie van de “Tuin der Lusten” door. Dit in Villa Vandewalle.
Thema was de zee :

Met ‘De Tuin der Lusten: Dit is de Zee’ zetten we samen met het Instituut voor Onderzoek van de Betovering der Zeeën (IOBZ) de betovering en de kwetsbaarheid van de zee in de schijnwerpers en maken we van Roeselare een ‘zee-waardige’ stad.Het Instituut voor Onderzoek van de Betovering der Zeeën, met Wim Opbrouck aan het roer, onderzoekt de relatie van de mens met en tot de Noordzee op het snijvlak van kunst, wetenschap en economie. Zij willen zowel de betovering, de verrukking én de blijdschap als het ernstige en acute lijden der zeeën bestuderen en vertalen in een wervelend, inspirerend en creatief verhaal.

Eva had geholpen met de voorbereidingen van dit kleine festival door zeemeerminstaarten te naaien die dienst deden voor buitenspelen.

Het wisselvallige weer van de laatste dagen zorgde er voor dat heel wat activiteiten binnen in plaats van buiten gebeurden. Gelukkig kon deze voorstelling buiten doorgaan evenals het zeemeerminnenstaartlopen.

Verder was er keuze uit verschillende workshops voor jong en oud.

Eva en ik zijn zaterdag geweest. Ondanks de slecht weer dat voorspeld werd scheen de zon en konden we buiten. Sierlijkheid was ook tevreden met al dat volk rondom haar.

Dit was het voor vandaag. Fijne dinsdag en tot de volgende.

🙂

Die ochtend aan de ontbijttafel :

Nonkel Juul : hoe gaat het met meester Pilchard !
Bieke : Goed hoor !
Mieke : hij is een leuke leraar.
Nonkel Juul : Ik vind hem maar een rare snuiter.
Tante Martha : Hij is heel erg bezorgd voor zijn leerlingen.
Flip : Ik ken hem ook hoor. Even een plaatje voor hem draaien.

Dit is alweer de laatste dag van september. Morgen weer een nieuwe maand vol verrassingen.

Tot de volgende.

🙂

Ziezo, de laatste week van september 2024 zit er weer zo goed als op. Buiten is het geen weer om een hond door te jagen. Onze katers blijven ook binnen. Dan maar wat aan de buis of de PC. Dit doet me denken aan de tijd dat ik mijn eerste computerlessen kreeg. Alles onder MS Dos. Dat waren de jaren 80. Daarna kwamen de jaren 90 met windows. Er werd toen ook geëxperimenteerd met spraaktechnologie. Hoe het er dan aan toe ging zie je in dit kort filmpje.

De Vlamingen onder ons zullen waarschijnlijk nog het programma “Alles kan beter” met Marc Uytterhoeven herinneren.

Rest mij jullie een goede vrijdag toe te wensen en alvast een fijn weekend.

🙂

Woensdagnamiddag scheen toch de zon. Een gelegenheid voor mij om de fiets van stal te halen en er op uit te trekken richting centrum en omgeving. Ik had enkele murals op het oog waarvan ik hier nu de eerste toon.

Deze die ik vandaag toon heeft zo te zien niet al te veel om het lijf. Ik heb (nog) niet uitgepluisd wie dit kunstwerk gemaakt heeft.

Het kunstwerk bevindt zich net buiten het centrum in een straat waar ik niet door moet. Toevallig passeerde ik daar onlangs tijdens een wandeling met Opstap. Ik had toen vergeten foto’s te nemen. Dit heb ik dus nu wel gedaan.

Of de kunstenaar aan de psychedelische pillen van Kamiel Kafka gezeten heeft heb ik dus ook niet kunnen achterhalen.

Zo zie je dat er in eigen omgeving steeds wat te ontdekken valt.

Rest mij jullie een fijne donderdag toe te wensen.

🙂