De dingen des levens !

Velen vinden vechtsporten gevaarlijk. Een dreun tegen je kop, een te harde stamp in je maag, kapotte teennagels enz. Feit is dat ik bij voorbeeld voetbal veel gevaarlijker vind. Natuurlijk kan je daar ongelooflijk lang over discussiëren. Iedere sport geeft vroeg of laat blessures tot gevolg. Als ik achterom kijk dan moet ik vaststellen dat dit allemaal nogal meevalt.

Toen ik in de jaren 1980 nog bij mijn vorige club trainde ben ik ook eens onderuit gegaan door een trap tegen mijn keel. Gelukkig geen kwetsuur aan overgehouden, alleen geschonden trots.

Toen ik enige tijd nadien bezig was met de opwarming voelde ik iets warms langs mijn kuit naar beneden lopen. Ik rolde mijn broekspijp op maar zag niets. Dus trainde ik lustig verder. Tijdens enkele rondjes lopen in de zaal voelde ik dat de kracht uit mijn been weg ging. Ik keek nogmaals naar mijn kuit maar zag nog steeds niets. Nu had ik het gevoel dat mijn voet begon te zwellen. Ik melde dit aan de sensei en vroeg toestemming om de zaal te verlaten. Ik ging naar de uitbater van de gym die tevens kinesist was en sprak hem hierover aan. Vakkundig onderzocht hij de kuit en stelde vast dat ik met een spierscheuring opgezadeld zat. Het trainen mocht ik derhalve een tijdje vergeten. Hij raadde mij aan om naar de spoed te gaan zodat ze mijn been in het gips zouden kunnen steken, maar dat zag ik helemaal niet zitten. In plaats daarvan reed ik naar huis en zocht de steunkousen die mijn moeder had moeten dragen toen ze het jaar voordien geopereerd moest worden van spataderen. Hevig aanspannen en de dag erna met die kousen onder mijn jeans gaan werken. Ik kon bijna geen stap vooruit en het was enorm frustrerend om te zien hoe stokoude mensen me voorbij staken op het voetpad.

Jaren later toen ik reeds bij de huidige club trainde had ik op een avond “prijs”.
We gingen oefenen op planken om onze stoten (tsuki’s) wat te harden. Mijn kompaan zou stoten en ik de plank vasthouden. Daar hij meer dan een hoofd groter is dan ik moest ik dus de plank hoog ophouden, net voor mijn gezicht. Mijn handen zweetten en er was geen handvat om de plank vast te houden. Hij haalt stevig uit, stoot tegen de plank die door de slag uit mijn handen glijdt en tegen mijn gezicht beland. De plank valt op de grond en ik grijp naar mijn neus die pijn doet. In een reflex houd ik mijn gezicht naar beneden en voel iets warms langs mijn hoofd naar beneden glijden. Een stroom bloed valt via een snee in boven mijn wenkbrauw naar beneden. De man met wie ik trainde werd zo wit als zijn karatepak. Vlug spring ik in mijn kleren en rijdt naar de huisarts die huilend van het lachen mijn wonde dichtnaait met vier hechtingen.

Gedurende de eerstvolgende jaren was dit een klassieker onder de anekdotes tijdens feesten en plechtigheden. 🙂

Ooeesssss !!!!

Lees verder →