De dingen des levens !

Vrijdagavond was ik na een afwezigheid van zowat een maand weer eens present in de karateclub. Een van de vaste trainers was er niet, Er verandert veel de laatste tijd en ik heb de indruk dat het niet echt de goede richting uitgaat wat betreft het ledenaantal. De huidige locatie zal er wel voor iets tussen zitten.

Ik deed mee met de opwarming en de kihon ofte basistechnieken bestond uit afweren van trappen, ook gekend als gedan barai. Dan werden de karateka’s in twee groepjes opgesplitst. Ik keek rond wie bij wie stond en toen zag ik haar alleen staan kijken. De kleintjes waren bezig met grondvechten of oefenden hun kata in onder leiding van een volwassene. Ze keek er naar en stond er wat verloren bij. Ik ging op haar af en stelde voor samen te trainen. Ze vond dat een goed idee en de trainer die zag wat er gebeurde vond dit ook super.

Stukje voor stukje leerde ik haar de kata aan. Een kata is een gevecht met denkbeeldige partner die men van buiten moet kunnen uitvoeren. De dame had de kata al eens gelopen in groep, maar ze kreeg er kop nog staart aan. Daar zou ik even verandering in brengen. Na wat gemopper en steeds opnieuw beginnen begon ze de kata door te krijgen en het uitvoeren vlotte van langs on meer. Op het einde van de les ging het redelijk goed. Enkele moeilijkheden die eerst “niet te doen” leken gingen nu als vanzelf.

Een tienermeisje dat ons bezig zag kwam op ons af en vroeg me of we samen eens haar kata konden lopen.
Net toen we ons gingen lijnen om af te groeten kwamen ambulanciers de zaal binnengestormd met draagberrie en verbandkisten. Het bleek dat in de zaal naast die van ons de doelman van de minivoetbalploeg met zijn hoofd tegen het doel gebotst was.

En zo eindigde deze karatetraining opnieuw met “eind goed, al goed.”