De dingen des levens !

Sedert maandag bevinden we ons in de maand september. Volgens sommigen is het nog zomer, andere bronnen beweren dat we ons reeds in de herfst bevinden. Zomers weer is het momenteel in ieder geval niet. Mijn buurvrouw die gezondheidsproblemen heeft vroeg me maandagmiddag of ik haar grasperkje kon maaien. Gelukkig heb ik het dezelfde namiddag nog gedaan, want tegen de avond goot het.

Verder lijkt overal het gewone leven van start te gaan. Je merkt het vooral tijdens de spitsuren. Lange rijen aanschuivende auto’s, tieners die op de fiets na school naar huis rijden. Voor Eva is het ook weer zoals voor de vakantie. Ze kan weer samen gaan breien enz.

Boven een sfeerfoto van de stationsomgeving. Daar zal ik ook weer regelmatig te vinden zijn.

Tot de volgende.

🙂

Zowat iedere zondag ga ik even langs bij mijn moeder in haar woonzorgcentrum. Onlangs is ze zwaar ten val gekomen. Neus kapot en overal veel pijn. Dit gebeurde bij het verplaatsen van haar zetel naar haar rolstoel. Nu nog moet ze pijnstillers nemen. Ze wordt steeds apatischer en reageert alleen maar op iets lekkers zoals een koek of een taartje. Verder slaapt ze veel. Niet leuk om je moeder zo verder af te zien takelen. Gelukkig wordt ze goed verzorgd.

In de gang staat een tafeltje met daarop een foto van een overledene. Deze maal staan er drie foto’s met kaars. Ene ervan reageerde steeds naar me. Ik schrok toen ik haar foto zag staan. Enkele weken terug had ik nog tegen haar gesproken. Het kan vlug gaan. Het doet een mens beseffen hoe relatief het leven is.

Dit was het voor vandaag. Fijne dag gewenst en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Pfff vandaag moeten we weer naar school zeurt Bieke.
Ik had nog wat willen slapen geeuwt Mieke
Dat wil zeggen dat het weer druk zal worden op straat zucht nonkel Juul.
Ik haat files zegt Oldam
Moet jij soms ergens zijn vraagt Flip
Niet zeuren jongens ! Leg maar een leuk plaatje op zegt Hans.

Vandaag starten de scholen weer. Iedereen weer in zijn oude routine. Daar moet ik me al enkele jaren niet meer druk over maken.

Fijne dag verder.

🙂

Vandaag was het een stressdag voor onze twee katers Louis en Felix. Zoals ieder jaar komen de dames van de dierenartspraktijk langs om onze katers eens goed binnenste buiten te keren.

Louis is een oude gezapige kater. Hij vindt het niet leuk wat die dames met hem doen maar laat hen uiteindelijk toch vaccineren en een pilletje slikken. Wel zal hij eens binnen gebracht moeten worden in de praktijk daar hij met een kies zit die zal moeten verwijderd worden.

Felix is een ander geval. Geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken. Hij brulde, jankte en blaasde als een bezetene. Ook probeerde hij letterlijk van zich af te bijten. Toch moest hij er aan geloven. Wanneer ik dit schrijf ligt hij er uitgeteld bij. Zoveel agressie vraagt nu eenmaal veel energie.

Ziezo, dit was het weer voor vandaag. Rest mij jullie een fijne dag toe te wensen en tot de volgende.

🙂

Dinsdagavond toen ik terug naar huis fietste reed ik voorbij de kermis. Dit jaar staat ze er een volle week. Zelf ga ik nooit naar de kermis. Veel te druk. Ook toen de kinderen klein waren gingen we nooit. Veel te duur. Dan liever een ticket voor een pretpark waar ze zich voor die prijs op alle attractries kunnen uitleven.

Gezien ik dinsdagavond niet thuis was en het tijdens de dag druk had kwam er van bloggen niet veel in huis. Vandaar dus woensdagmorgen alleen een verhaal met nonkel Juul. Die stond al een tijdje op de planning.

Fijne dag verder en tot de volgende.

Buurman is ondertussen al enkele weken terug thuis na zijn rugoperatie. Wel mocht hij voorlopig van de dokter niet autorijden. Dus speelde ik in die tijd regelmatig taxi. Vorige week kreeg hij een document van de huisarts die bevestigt dat hij wel met de auto kan en mag rijden. Toch bleef bij hem de twijfel. Geen idee waarom, maar soit.

Gisteren had hij een afspraak op het stadhuis. Of ik hem wou brengen en bij hem blijven voor het geval hij een en ander niet begrijpt. Mij OK. Vooraleer het stadhuis binnen te stappen genoten we op een terras tussen de kermisattracties van enkele koppen koffie.

Goed op tijd stapten wij het stadhuis binnen. In no time had hij geregeld wat geregeld moet worden voor een nieuwe ID en rijbewijs. Binnen enkele weken ontvangt hij een brief met de pincode. Dan mag hij zonder afspraak de ID en rijbewijs ophalen. Ook kreeg hij de bevestiging dat hij wel degelijk mag autorijden. Een hele opluchting voor buurman.

Ondertussen was ik ook weer eens op het stadhuis. Niet meer het stadhuis waar ik decenia in gewerkt heb, maar het nieuwe dat vorig jaar open ging voor publiek. Ook het personeel is mij onbekend. Van mijn verleden als ambtenaar is geen spoor meer.

Dit was het voor vandaag.

Groetjes en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Ik voel iets in mijn buik zegt nonkel Juul.
Gisteren weer teveel gedronken sneert nicht Irene.
Ik voel ook iets in mijn buik grapt Bieke.
Toch geen vlinders vraagt Mieke.
Daar ben je nog te jong voor antwoordt tante Martha.
Ik heb hier een leuk plaatje op de draaitafel liggen zegt Flip.

Snoepen mag natuurlijk, maar niet teveel. Wie weet heeft Bieke ook teveel gesnoept. Hebben jullie ooit vlinders in de buik gehad ?

Tot de volgende.

🙂

Ongelooflijk, maar het is weer vrijdag vandaag. De weken vliegen voorbij. Ook de jaren zijn voorbijgevlogen zoals bij dit koppel :

Met de jaren komen de gebreken. Veel mensen krijgen dan ondere andere last van hun rug.

Ook stelt men vast dat men heel wat verzameld heeft in die jaren. Soms mag er een deel van naar de kringloop of rommelmarkt.

Geniet alvast van deze vrijdag en het weekend. Voor je het goed en wel beseft is het weer voorbij.

Tot de volgende.

🙂

Vandaag eens een foto in plaats van een blog over “weet ik veel”.

Die hoogspanningsmasten staan hier vlakbij en zijn goed zichtbaar vanaf het speelpleintje dat ik regelmatig proper maak. Zulke masten vind ik altijd indrukwekkend om zien.

Verder komt mijn energie weer terug. Snipverkouden liep/loop ik er de afgelopen dagen bij. Geen idee waar ik die gevangen heb. Handen schudden of zoenen/knuffel geven doe ik niet. Toch kan ik niet stil blijven zitten.

Fijne donderdag en tot de volgende.

🙂

Normaal gezien ga ik op maandagmorgen even langs op het speelplein om er het zwerfvuil op te ruimen. Dit kon nu niet daar ik enkele boodschappen moest doen en tevens mijn buurman naar zijn kenisist brengen en terug.

Rond de middag bracht ik enkele flessen naar de glascontainer die vlakbij het speelpleintje staat. Niet alleen op het speelplein lag er zwerfvuil. Ook in de buurt van de glascontainer en de aanpalende parking lag er troep.

Ik besloot dan maar in de namiddag even mooimaker te worden. Gewapend met zak en afvalgrijper ging ik er op af. Aan de picknicktafel zaten een viertal kinderen en een iets oudere tiener. Zo te zien waren ze komen voetballen. . Toen de kinderen – die volgens mij uit het middenoosten afkomstig zijn – me in aktie zagen kwamen ze vliegensvlug op mij af. Ze wilden helpen troep opruimen. Van mij mochten ze om beurten met de grijper iets oprapen en in de zak deponneren.

Een dame die in de buurt woont kwam met haar husky op ons af. De kids waren onder de indruk van die grote hond. Ze wilden hem aaien maar durfden niet. De dame prees de jongens dat ze hielpen zwerfvuil op te ruimen.

De dame ging verder en dat deed ik ook. Met een volle zak vuil kwam ik terug thuis. Het pleintje lag er netjes bij toen ik vertrok, maar voor hoe lang ????

Tot de volgende.

🙂