De dingen des levens !

Na een winterslaap werd maandag de mooimaker in mij terug wakker. Even mijn hesje en hulpmiddelen van onder het stof gehaald en daar ging ik.

Het was voormiddag en de mist was verdwenen. Lekker onder de zon. Ik trok naar het speelpleintje en trof daar een grote hoeveelheid troep aan. In no time had ik een volle zak. Zo te zien had men daar ook van de mooie lentedagen genoten, maar opruimen stond niet in hun agenda.

Ik zal dus weer regelmatig de straat op gaan om zwerfvuil op te ruimen.

Zaterdag 28 maart is er de grote lenteschoonmaak op het Hof van ’t Hennkene waar zich het buurthuis bevindt. Met zijn allen zal men de buurt proper maken. Ik ben al gevraagd mee te werken. Dus dat belooft voor zaterdag.

Tot de volgende.

🙂

Nieuw jaar… nieuwe foto-uitdaging in blogland.. Melody begon een Alfabet
een foto passend bij het ABC.

Vandaag de letter “L” van Louis of wat dacht je ???

Zoals sommigen zich herinneren kwam Louis hier binnen in oktober 2020, enkele maanden na het overlijden van Ginger. Hij had een maand doorgebracht in het asiel. Voordien werd hij Louis genoemd. Daar hij die naam gewoon was besloten we het zo te houden.

Ondertussen zijn we bijna zes jaar verder en Louis vindt het hier nog altijd reuze gezellig; Hij is ondertussen 14 jaar, maar voelt zich zo te zien nog steeds uitstekend ook al duren de dutjes wat langer dan toen hij hier aankwam.

Ik ben zijn persoonlijk eigendom en dat laat hij merken. Als hij honger heeft of naar buiten wilt komt hij demonstratief op mij af. Met de staart omhoog moet ik hem dan volgen. Hij weet dus mij aan te pakken.

Dit was het dus voor deze dinsdag; Volgende week de letter “M”. Even nadenken wat ik daarmee kan aanvangen. Gelukkig heb ik nog tijd.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

HET EINDE VAN DE WERELD IS NABIJ; BEKEER U VOORALEER HET TE LAAT IS roept Ernest de evangelist
Kan het niet wat stiller bromt Oldman
Dan ga ik vlug nog eens stropen antwoordt nonkel Juul.
En je achteraf weer bezatten sneert buurvrouw Erna.
Joepie, dan moet ik niet meer naar school jubelt Bieke.
Wanneer stopt de wereld vraagt Flip.

Geniet nog maar van deze nieuwe week vooraleer armaggedon een feit is.

Tot de volgende.

😉

Vandaag is het druk in Roeselare. Heel de omgeving is in de ban geslagen door de koers JP Monsere; De aankomst is niet ver van waar ik woon. Toch ga ik er niet heen. Ik kan het allemaal lekker volgen op de TV. Gezien het zonnig weer is kan het ook zijn dat ik straks een wandeling maak in de andere richting, waar het rustiger is.

Gisteren begon de Lente : daarom dit lied voor U :

Fijne zondag verder en tot de volgende.

🙂

Gisteren schreef ik dus dat ik zondag naar de Moorseelsesteenweg gefietst was waar ze ter hoogte van het Sterrebos de straat volledig vernieuwd hebben.

Net toen ik stopte om enkele foto’s te nemen kwam een koppel dichterbij. “Wie we daar hebben” hoorde ik de man zeggen. Ik keek op en herkende ze onmiddellijk. Het was een koppel dat ik kende van tijdens mijn vorig leven als karateka.

Beiten waren blij me terug te zien. “Da’s lang geleden” zei de man. Voor ik het goed en wel besefte waren we bezig herinneringen op te halen. Ook vroeg ik hoe het nu gaat met de club. “We worden allemaal een jaartje ouder” begon hij. Blijkbaar trekt de club geen jong bloed aan. Tenslotte vroeg ik hoe het met de jeugdafdeling gaat. “Jij wordt gemist maat. Zonder jou en je naamgenoot was het over. Er komen nog kids, maar het is niet meer zoals vroeger. De huidige trainers vinden het meer dan genoeg, maar nogmaals zoals vroeger is het niet meer”.

Ik nam afscheid en reed verder. Enkele foto’s en terug naar huis. Dat laatste wat hij gezegd had spookte door mijn hoofd. Geen idee dat ik destijds zoveel betekende. Het is 10 jaar geleden en wat geweest is is geweest. Ik zie mezelf niet meer in zo’n wit kostuumpje rondhuppelen. Maar zijn woorden hebben toch ergens deugd gedaan.

Dit is het voor vandaag. Tot de volgende !

😉

De werken aan de Moorseelsesteenweg die halfweg 2025 zijn gestart zijn afgerond. Fietsers en automobilisten kunnen opnieuw vlot door. Met deze heraanleg zetten Stad Roeselare, Provincie West-Vlaanderen en Aquafin samen een belangrijke stap voor een propere Regenbeek en veilige fietsinfrastructuur aan het Sterrebos. 

De heraanleg betekent een enorme verbetering voor de veiligheid van de vele fietsers. Het oude fietspad tussen de Vijfwegen en de Sterrebosdreef was te smal en lag dicht bij geparkeerde wagens. Nu ligt er aan beide kanten van de Moorseelsesteenweg een veilig fietspad, dat mooi aansluit op de bestaande fietspaden richting Rijksweg. 

Zondag nam ik nadat ik bij mijn moeder geweest was de fiets en reed naar de Moorseelsesteenweg. Eens het resultaat van al die werken van dichtbij bekijken.

Het resultaat mag volgens mij gezien zijn. Leuk vind ik dat houten wandelpad dat men rond de vijver aangelegd heeft. Er liggen nog bomen te wachten die moeten geplant worden. Het kan dus alleen maar mooier en aantrekkelijker worden.

Aan de overkant is het Sterrebos met het kasteel dat ik hier vroeger reeds getoond heb; Er was al veel volk in en rond het bos. Dit wordt een drukte van belang deze lente en zomer vermoed ik.

Dit was het voor vandaag. Fijne dag verder en tot de volgende.

🙂

Afgelopen zondag was ik bij mijn moeder in het WZC. Samen gingen we naar het cafetaria. Dan wilt ze een ijsje uit een beker. Zodra het bestelde op onze tafel stond zag ik dat ze problemen had. Ze wist duidelijk niet hoe met de lepel om te gaan. Dan haar maar even helpen. Het kwam er op neer dat ik haar voede zoals met een baby of peuter doet. Ik bedacht dat we even hulpeloos eindigen als dat we geboren werden.

Even later trokken we naar de zaal waar ze samen eten en enkele activiteiten doen. Eens aan tafel bracht een medewerkster haar taartje. Weer hetzelfde scenario. Ik moest haar helpen. Een medewerkster kwam kijken of ze hulp nodig had, maar ik zei dat ik die al gaf. De dame bedankte me.

Achteraf gingen we op het terras even in het zonnetje zitten. Een andere bewoonster en een familielid zater daar reeds. De bewoonster groette me bij mijn naam. Vond ik een beetje vreemd want ik ken haar helemaal niet. Maar dit terzijde. Met zijn vier genoten we van de lentezon. Wel een fris windje maar dat mocht de pret niet drukken.

Na een tijdje trokken we naar haar kamer. Afscheid nemen en tot de volgende.

Jullie ook tot de volgende.

🙂