Groep rond de klagerig zingende Robert Smith, wiens imago heel simpel is : je haar dragen zoals het is als je uit bed komt en met mascara op het gezicht dat ook de nacht niet overleeft heeft. In korte tijd braken ze rond 1980 door met hun tweede LP “Seventeen seconds” met daarop het nummer dat ik deze week jullie voorschotel : “A Forest”.
Deze live uitvoering is uit 1984. In 1983 leek of het gedaan was met de groep, maar het jaar daarop kwamen ze terug met nieuwe bezetting en live album. Sindsdien zijn er nog veel platen van de groep uitgebracht. Zover ik weet bestaat die nog steeds.
Groetjes en fijne dag nog.
🙂
De dingen des levens ! 
Miljaar, *pakt z’n hoofdtelefoon en gaat The Cure opnieuw luisteren!*
In mijn ‘New wave’ periode zag ik deze The Cure een keertje live aan het werk op Werchter. Knappe show toen, met zo’n reuzegrote spin geprojecteerd op de achtergrond. Zou goed passen in het plaatje van Halloween binnenkort 🙂 Ken er nu nog maar bitter weinig van, van The Cure. De nummers toen vond ik stuk voor stuk goed.
Komt me ergens wel vaag bekend voor, zat dus niet bij mijn favorietes!
Nostalgische groet,
Goede morgen Suske en een fijne nieuwe week gewenst.
Wow, weerom een knap item uit je platencollectie, The Cure is een groep waar je niet naast kan kijken hé, en jij hebt er een collector’s item van!
Oei deze muziek is zeker niet mijn ding. Echt iets voor de mannen lijkt mij. Duurt wel lang deze muziek. Maar dat geeft helemaal niet Suske. Fijne dag gewenst.
hier zit een echte cure-fan dit te lezen…
ik ben natuurlijk niet akkoord met wat je schrijft over zijn stem
en ik heb mijn haren ook zo gehad, en had een zwarte broek met witte strepen, net zoals robert….
de max!
Een @->- voor jou.
Beetje te langdradig maar ken zeker andere muziek van hen.
ja, als ze het rechtsreeks kunnen zijn ze goed, lekker sfeerbepalen en genieten.
Ik dacht in het begin yes, een groep met potentie. Helaas hebben ze die voor mij niet waar kunnen maken.
Mooi, intrigerend intro. Ik herken ze maar hoor dit liever niet te vaak
Lekker nummer die ik graag hoor. En dan het liefst hard en super hard.
Love As Always
Di mario
Je slaat de spijker op de kop, zo was hun uiterlijk helemaal.
Ze maakte wel prima muziek, maar was ook weer niet een echt top 40 of Vlaamse Ultratop 50 band. Hans
Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl
ik ben zeker geen kind van die tijd 🙂
maar mijn haar zit ook altijd goed
Moet ZING ik zijn…
Ik was ook fan van the Cure. Kind van die tijd.
Nog steeds zin ik
“I don’t care if Monday’s blue
Tuesday’s gray and Wednesday too
Thursday I don’t care about you
It’s Friday I’m in love”
En vandaag heb ik geleefd alsof het vrijdag was op maandag. Zalig.
niet direct mijn ding Suske
groeten
Leuke beschrijving van zijn uiterlijk 😉
Muziek mwahhh niks voor mij haha