Deze morgen word ik wakker na een onrustige slaap. Ik kijk rond me en herinner me dat ik me niet in mijn vertrouwde slaapkamer bevind. Ik kijk op mijn uurwerk. 7 uur reeds. Het is dinsdag en normaal gezien moet ik pas om 11 uur beginnen werken. Maar vandaag niet. Wanneer wel weet ik ook niet. Ik lig op mijn rug en probeer te reconstrueren wat de avond voordien plaats vond. Ik zie de ontredderde gezichten van de kinderen wanneer ik samen met de dokter in zijn auto stap. “Laat weten waar je bent” hoor ik de zoon zeggen terwijl we wegrijden. Of ik geantwoord heb weet ik niet meer. Nu lig ik op het bed in een vreemde kamer. Ik voel me schuldig. Schuldig omdat ik hen achter liet, schuldig omdat ik vandaag niet op mijn werk zal zijn. Allerlei doemscenario’s spelen zich af in mijn hoofd. ik ben moe, heel erg moe. Een jonge dame komt binnen en vraagt hoe het met me gaat. “Wil je op de kamer eten of ga je naar de eetzaal ?” Ik heb moeite om de vraag te vatten maar antwoord tenslotte dat ik naar de eetzaal ga.
Daar ga ik me in een hoekje zetten, kijken wie er zoal nog zit. Geen bekende gezichten. Sommigen zitten gezellig te keuvelen terwijl ze een boterhammeke smeren, anderen zitten in het luchtledige voor zich uit te kijken. Ik voel me niet op mijn gemak. Mijn hart bonst, deels van angst, deels van vermoeidheid en dit terwijl ik pas opgestaan ben. Een ergo therapeute komt op mij af en vraagt of ik straks mee ga doen met de oefeningen. Ik knik.
Een beetje later sta ik tussen vreemden rek en strekoefeningen te doen. Alhoewel ik dit al jaren doe met de karate voelen mijn spieren stijf. Ik heb moeite met het ritme. Ik kijk naar de andere mensen rondom mij en moet constateren dat ik het nog niet slecht doe. Enkelen hebben echt probleem met hun motoriek ook al zijn ze nog geen 20. Enkele kranige oudjes maken er het beste van en geven wat ze kunnen. Na de pauze kunnen we kiezen uit enkele voorstellen van de ergo therapeuten. Ik laat het voor wat het is en blader doelloos in een oude Dag Allemaal. Zo gaat dit alles gestaagd door tot 17 uur. Dan zijn we vrij.
Ik sleep me naar mijn kamer. Op mijn GSM zie ik heel wat berichten en misgelopen oproepen. Eén voor een beantwoord ik deze of bel de persoon in kwestie op. Na het avondeten trek ik mijn pyjama aan en sleep me op mijn bed. De dame van de avondploeg komt me mijn pilletje voor cholesterol brengen en dan doe ik het licht uit om dra van deze planeet weg te zijn.
De dingen des levens ! 
Ai, jij hebt een wel heel zware tijd hé Suskelief? Ik hoop zo voor jou dat je snel weer op de been zal zijn en niet meer wakker worden zal in een vreemde kamer maar in je eigen bed! Courage jongen…
Je gezondheid is erg belangrijk Suske, ik hoop dat het allemaal mee valt voor je!
Een waarschuwing gehad ? Beterschap !
dat klinkt niet goed Suske…
denk vooral aan jezelf !
Het belangrijkste is dat jij nu heel goed voor jezef zorgt..!!
Inmiddels 4.5 jaar geleden dat ik ook die warschuwing kreeg, ik ben er nog, jij ook en nu werken aan de weg terug.
Zit je in een soort afvalprogramma? Daar lijkt het een beetje op. Anyway, zorg voor jezelf!
Als je je zo voelt is het goed dat je nu voor jezelf opkomt en alle tijd voor jezelf neemt.
Love As Always
Di Mario
Zo ken ik jou niet Suske , wordt maar vlug weer de oude !
Tis ook niet niks wat je de laatste tijd mee hebt gemaakt. Ik snap dat je even helemaal op ben. Je beslissing was een goeie, het is nu tijd voor jou. Je kunt niet alleen maar geven en jezelf op een zijspoor zetten.
Take care!
Dikke kus.
heb je een visioen over hoe het eruit zou zien als je ouder wordt, Suske?
Het leven, het kan zo schoon zijn … zolang alles naar believen gaat
Laat ons allen samen uitkijken naar het moment dat het terug naar believen evolueert
Rust goed uit, en verzet je gedachten met het nog maar eens doorlezen van diezelfde Dag Allemaal.
Maak je om niets druk en laat het voor even zijn gangetje gaan
Spoedig herstel en doe het stap voor stap, haast is nu niet aangewezen
Moet heel vreemd zijn…
ha die Suske
ik kom net thuis van het werk , dat ik hoop dat je inmiddels in je eigen bed en kamer ligt te slapen , en dat wat het ook is , weg is
slaap wel
wel herkenbaar voor mij.
Nou Suske, je lijkt wel oververmoeid in een vreemde omgeving.
Hopelijk knap je weer wat op na een goede nachtrust.
Morgen weer gezond op. Hans
Dit klinkt niet zo fijn…hopelijk komt er verandering in en ben je zo weer de oude…. Hou je taai en sterkte
Het is dat het geen dinsdag is….
Ook ik werd vanmorgen wakker in een vreemde kamer maar dat was niet zo “vreemd”als ik hier bij jou lees, jouw vreemde kamer klinkt naar problemen , hou je haaks!