Otto woont met zijn vrouw en dochter in een rijwoning gelegen in een doodlopende straat.

Hij is een op vervroegd pensioen gestelde medewerker van een niet nader genoemde  organisatie waarvoor hij tot voor kort administratief werk verrichte.

Hij vult zijn dagen met kranten en tijdschriften lezen, dubieuze sites bezoeken op het internet en met les geven aan zijn gehandicapte dochter die in geen enkele school kan aarden.

Regelmatig gaat hij met zijn dochter wandelen. Telkens komen ze dan voorbij het speelpleintje waar steeds hangjongeren van pakweg 7 tot 17 jaar rondzwerven.

Een wereld vol bengels, freaks, bitches en junks waar sex, geweld, goedkope drank en drugs  de enige “kicks”zijn voor deze verworpenen der maatschappij.

Door zijn dagelijkse wandeling met dochterlief komt hij beetje bij beetje in contact met de bewoners van het pleintje. In het begin houdt hij zich afzijdig terwijl zijn dochter wat met die kinderen speelt, maar weldra komt hij tegen wil en dank ook met hen aan de praat. Om de een of andere reden vinden ze hem een coole en daarom mag hij na verloop van tijd deel uitmaken van de “gemeenschap”.

Zelf snapt hij ook niet waarom ze hem als een gelijke beschouwen, maar hij is het type niet om zich hierover vragen te blijven stellen.

Zijn grijze leventje gaat doelloos verder met de kids van het speelpleintje die nu en dan opduiken in zijn kleurloos bestaan. In het begin komen ze voor Margotje, maar na verloop van tijd verandert  het onderwerp van hun bezoek.