Toen Nonkel Valère ergens begin jaren veertig van de vorige eeuw in het huwelijksbootje stapte besefte hij op dat moment niet wat dit op lange termijn zou teweegbrengen voor zijn nageslacht.
Nadat ze een tiental kinderen ter wereld gebracht had overleed zijn vrouw.
Nonkel Valère zat met zijn handen in het haar.
Hoe moest het nu verder met hem en zijn kinderen ?
De oudeste was toen ongeveer 10 jaar en het jongste was een baby.
De oplossing die hij toen genomen heeft is moeilijk te achterhalen.
Er waren vele verschillende versies en de getuigen van dit alles zijn reeds lang overleden of hebben het ook van horen zeggen.
Kort samengevat kwam het er op neer dat de kinderen uitbesteed werden bij familie en vrienden.
Hijzelf vertrok met enkele oudere kids richting Antwerpen en bouwde daar een nieuw leven op.
Van een nieuwe relatie heb ik niets kunnen achterhalen.
Hij zou volgens ik heb kunnen reconstrueren eerder op den boemel geraakt zijn.
De kinderen werden groot en begonnen een eigen leven.
Sommigen deden dit in het Antwerpse, enkele in West-vlaanderen.
De meesten namen terug contact op met mijn moeder en enkele nichten en tantes.
Nu en dan kwamen ze vanuit Antwerpen bij ons op bezoek al dan niet vergezeld van hun vader die er eerder voor spek en bonen bijliep.
Er was duidelijk iets gebroken tussen nonkel Valère en zijn kinderen.
Slechts één zoon en zijn vrouw zouden hem tot zijn laatste snik blijven verzorgen.
In 1985 is hij tenslotte gestorven.
Die ene zoon en zijn gezin zijn verder blijven contact houden met mijn ouders en nu nog komen ze regelmatig bij ma over de vloer en bellen haar regelmatig op.
Een jaar terug kwam ik met nazaten van die familie uit Antwerpen in contact via Facebook.
Via via hadden zij vernomen dat ik min of meer familie moest zijn en wilden mij als contact op FB.
Door mij kwamen ze te weten dat er nog meer familie hier in de streek leefde. Een totale verrassing voor hen. Deze familie was compleet vervreemd van elkaar.
Onlangs is een zoon van nonkel Valère die in west-vlaanderen gebleven was gestorven.
Dit overlijden bracht de familie weer dichter bij elkaar.
Iedereen wilt iedereen beter leren kennen en eventuele nieuwe familiebanden smeden.
Mijn moeder werd gevraagd om hieraan deel te nemen maar dit zag zij niet meer zitten.
Begrijpelijk gezien haar leeftijd en het feit dat ze de meeste nooit gekend heeft.
Ik ben niet bepaald een familieman en laat dit alles dan ook grotendeels langs mij heen passeren.
Over het algemeen vind ik het wel leuk om nieuwe mensen te leren kennen, maar plotseling opgescheept zitten met tientallen nieuwe familieleden is me toch een beetje van het goede teveel vrees ik.
Maar moesten ze ooit hulp vragen om een stamboom op te zetten of een feestje te bouwen;
ik sta paraat !
foto 1 : huwelijksfoto van nonkel Valère.
foto 2 : zijn oudste dochter
foto 3 : huwelijk van zijn zoon die nu nog met mijn moeder contact heeft.
Nonkel Valère zit rechts naast het huwelijkspaar.
vooraan links zit mijn vader, naast hem zie je de rug van mijn moeder.
foto 4 : één van zijn kleinkinderen.
foto 5 : de onlangs overleden zoon met zijn vrouw en rechts mijn grootvader.
met dank aan Red-star voor de inspiratie voor deze log.
prettig weekend vrienden !
De dingen des levens ! 
De grote families van rond de jaren dertig/ veertig zijn de reden dat in véél families de band uiteindelijk een beetje verloren gegaan is .het lijkt me bést leuk om een deel van je familie terug te vinden al zou ik ze dan inderdaad ook niet allemaal aan ons toch al drukke sociale leven toe willen voegen .
Van “mijn kant ” ken ik weinig neven en nichten hoewel er vele tientallen moeten zijn ( mijn vader was de oudste van 16
kinderen ) Van Henk z’n kant zijn dat er óók veel en dáárvan waren er veel op ons 50 jarig huwelijksfeest aanwezig ,érrug leuk hoor !
Mooie blog zeg. Ik kan me er alleen niets bij voorstellen dat je niet aan die familiebanden wil gaan werken. Maar ach ik ben dan ook een hyper familiemens 😉
‘k kan je best begrijpen suske
wij hebben ook wel een redelijke familie, maar ik heb bijna met niemand contact. gisteren heb ik mijn zus voor het eerst dit jaar gezien…
het is niet omdat iemand familie is dat het automatisch klikt vrees ik
het is vreemd dat je met sommige familieleden een veel betere band hebt dan met anderen…
Sinds de dood van mijn vader (toen ik pas 2,5 j oud was) is de band met die kant van de familie veel minder geworden. Eigenlijk wel jammer…
Het is jammer dat bij een overlijden de familie elkaar weer eens ziet, dat zou eerder ook moeten gebeuren, niet?
Jij had er plezier aan dit te schrijven, en ik om dit te lezen, suske, ik hou ervan in de geschiedenis van families te duiken, zal wel mijn nieuwsgierige aard zijn zeker? Hihi. Maar echt waar, dit vind ik leuk!
Even leuk als de hele komende week voor jou mag zijn!
er is altijd familie die je liever hebt dan anderen, maar het blijft familie hé, en jij ziet dat goed!
Ik ben ook zeker geen familiemens, maar jouw verhaal was prachtig.
Ontroerend zelfs
Ha Suske,
Dat was toen best moeilijk om je gezin bij elkaar te houden, nu zijn er gelukkig betere oplossingen.
Maar wel leuk interessant om te lezen, het is een heel levensverhaal.
Kan me voorstellen dat je niet op een verdubbeling van de familie zit te wachten. oma
Een bijzonder verhaal. Mooi dat je die foto’s hebt.
Soms benijd ik wel eens die grote gezinnen, vooral zoals ik geen broers of zussen heb.
Ik denk dat nonkel Valere liever zijn gezin bij elkaar gehouden had en zijn vrouw liever niet was verloren. Maar shit happens.
Ik zie daar ook een Adofsnor zitten. Een hachelijke zaak (met dank aan Frank103).Ze moesten wel rijk zijn, immer wie rijk was had fotos.
Een heel mooie blog suske !
10 kinderen in tien jaar, Arme vrouw
Mijn familie is zo groot. Daar kunnen weinigen aan tippen. En het mooie, we zitten over de hele wereld.
Iedereen en alles komt altijd op zijn pootjes terecht.
Prachtig ook, die foto’s
Prachtig vind ik ze, dit soort familieverhalen. Ook leuk dat een aantal kontakt met je gezocht heeft via Facebook, juist daarom o.a. vind ik Facebook weer zo leuk.
vind het een prachtverhaal! Goed dat je het eens opgeschreven hebt mt foto;s erbij.
fijne zondag,
yvonne
Altijd mooi, die tijdsbeeld bepalende foto’s
Zelf heb ik niks met de nazaten van die en die…familie kan leuk zijn maar leer liever nieuwe mensen kennen, dan oude koeien uit de sloot halen. Heeft misschien wel te maken dat ik aan beide kanten een van de jongsten ben…
Ja mijn eigen gezinnetje is wat anders en ook mijn broers en zussen…dat is voor mij familie en ben er blij mee.
Ook de schoonfamilie maar verder dan dat…pffttt laat maar.
grtjes
Geweldig die familie verhalen en oude foto’s. Ik heb hoegenaamd geen contact meer met mijn familie en ik mis het niet, maar als ik deze verhalen bij jou lees word ik toch wel nostalgisch. Fijne zondag Suske!
Ja, of ik er ook behoefte aan had, ik denk het niet.
Wel een merkwaardig verhaal zeg.
En goed als men elkaar wil vinden.
ik ben bang
ik ben verekeerd begrepen
en dat doet mij zeer
Suske , ik ben blij met je reactie
ach was het was maar een “geintje’ zegt men zo vaak
nee een ander plagen om ik noem maar wat uit mijn jeugd
dikke brille galzen , of en dat was dicht bij mijn broertje met een hazenlip
het moet boven tafel blijven , bespreekbaar minstens
laag drempelig opdat kinderen andere ouderen als jij en ik DURVEN aanspreken , wilt U daar eens naar kijken , ik hoor nu te vaak ,ach het is zo , is de cultuur en het ergste , waar bemoei jij je mee
Als je geen band hebt gaat het een beetje verwateren, ik maak dat ook mee suske!
groetjes
Ik heb er niets mee. Oud-familie verwacht meestal meteen een band. Zoiets moet groeien.
Love As Always
Di Mario
een heel grote familie, bij ons is dat maar heel kleintjes , ….
Mooi Suske , of je er iets mee doet of niet
het komt door de digitale snelweg nummer WWW dat jullie maar ook ik en velen met ons familie en of vrienden wedervinden
Ik heb o.a een reunie gehad van de lagere school met als jaar 1962 en dat was een pracht dag , heb mijn achternichtje in canada weer in de contact lijst , ja wat moet je er mee haha
ik loop elke dag langs de woning waar ik ooit in de jaren 50 en 60 logeerde en mijn nichtje die daar woonde toen met de familie , trof ik bij mijn moeders crematie , ik zei toen ik neem contact op , nog niet gedaan , maar denk er elke dag aan en ik ga het nog doe
pppffftt wat een verhaal
Ik heb met mijn familie helemaal geen contacten meer sinds mijn vader is gestorven.
Mijn familie is me grotendeels wel bekend, maar dat wil niet zeggen dat ze steeds bij mij op de stoep staan gelukkig.;-))