Zojuist heb ik uigerekend dat dit nu mijn 101ste blog van 2010 is.
Gemiddeld iedere dag eentje.
Soms vraagt een mens zich af waarom hij zoiets doet.
Ik weet alleen dat ik het leuk vind en dat is het enige wat telt.

Vandaag ging het er erg aan toe op Twitter
De telegraaf kreeg er van langs
Hadden ze dat kind uit dat neergestort vliegtuig lastig gevallen.
Niemand ontsnapt nog aan al dat mediagedoe.
Maar laten we eerlijk wezen : binnen de week is iedereen dat jongetje vergeten.
Dan weten ze weer een nieuwe prooi binnen te halen.
Zo is het leven nu eenmaal.

Alles is vluchtig geworden als een zeepbel.
net zoals twitter in feite een grote zeepbel is.
en wij zijn ook allemaal zeepbellen.
Weg voor je het weet.
Zoals die ene man die dagelijks een reactie op mijn blog kwam schrijven.
Ook al hebben we elkaar nooit ontmoet, toch zal je hier gemist worden.

Tot blog nr. 102 van 2010.
Als ik het goed geteld heb, tenminste.

En dan nu TV.