het vriendschapsverzoek.

In de reeks “de soap met een blogger in de hoofdrol” gaan we een stapje terug naar het verleden om het heden beter te kunnen begrijpen.

Onlangs kreeg ik een berichtje van Lena, of Kelly mijn telefoonnummer van haar mag krijgen? Op zich is dit voor mij geen probleem, maar waarom moet Kelly aan Lena mijn gsm vragen en doet ze dat zelf niet via Facebook ?

Kelly leerde ik destijds via Eva kennen toen mijn dochter zo’n jaar of 9 was, Ze zat op de schoolbus samen met kinderen van “onze kinderen” een tehuis hier vlakbij in de buurt. Kelly en haar jongere zus Lindsey verbleven op dat ogenblik ook in dat tehuis en iedere morgen zaten ze ook op die bus. Lindsey was toen 15 maar zag er uit en gedroeg zich als een meisje van 9, Een mooi meisje was het niet, integendeel, mager, lang gezicht. Nee eerder een vergissing van de natuur, En dan nog opgroeien in zo’n instelling. Dat kind had het duidelijk niet getroffen bij haar geboorte.

Op een zondagnamiddag was ik gaan zwemmen met Eva, Na een tijdje mengt ze zich bij een groep kinderen die ik niet ken. Er was een jonge dame bij die duidelijk een begeleidster was. Op een gegeven moment komt de vrouw naar me toe gezwommen. Ze stelt zich voor als opvoedster bij”‘onze kinderen”. Ze heeft een verzoek. Ze vraagt of één van de kinderen eens een namiddag bij ons kan komen doorbrengen. Het is Lindsey die al vanaf haar derde levensjaar in “Onze Kinderen” zit en dus helemaal niet weet wat het is om te leven in een “normaal gezin”. Ik ben hiermee akkoord. De volgende zondag belt die dame aan samen met Lindsey.. Deze namiddag gaat zonder specifieke gebeurtenissen voorbij en tegen de avond komt de begeleidster terug om Lindsey op te halen.

Vanaf dan gaat het van erger tot hopeloos. Lindsey en haar grote zus Kelly laten ons geen moment met rust. Zo erg dat ik op den duur niet meer wil telefoneren naar onze kinderen om te melden dat ze weer eens aan onze deur gebeld hebben of gewoon via de achterdeur naar binnen gekomen zijn. Mijn vrouw moet dit maar doen, anders denken ze nog dat ik hier achter zit en ze naar me toe trek. De meisjes hebben het blijkbaar in hun hoofd gestoken dat ik hen ga adopteren. (moet rond 2006 geweest zijn)

Lena en Kelly kennen elkaar dus en onlangs kreeg ik van Kelly een vriendschapsverzoek op Facebook, Geen idee waarom, misschien omdat ik ook Lena ken. Het is al eens gebeurd dat ik haar tegen kom in het centrum van Roeselare vergezeld van haar man, dochter van drie en zoon van anderhalf jaar. Ook een zwarte labrador is dan van de partij. We praten wat over koetjes en kalfjes en dan ga ik verder.

Blijkbaar had Kelly mijn gsm gewild omdat ze zou vragen of ik één en ander met mijn wagen naar het containerpark zou moeten voeren. Lena heeft besloten mijn gsm niet te geven. Kelly moet dit maar zelf aan mij vragen. Groot gelijk van Lena,

De dagelijkse sleur

Dronken man lalt zomaar wat en waggelt verder;
een agressieveling doet zijn motor brullen;
een ton valt uit een bestelwagen en rolt met veel lawaai op straat;
vier politiewagens stoppen aan de ingang van het station;
treinreizigers reppen zich naar hun fiets of bus,
een dame op leeftijd met blond krullend haar, grote bril en glinsterende hakken probeert me “geluksbloemen” aan te smeren,
Gabbers op speed wandelen op het plein met pitbull en bitch;
Boetje en zijn madam maken de terrassen onveilig;
Een zatte Elvis leunt tegen de zandbak;
ikzelf en Leentje eten friet met mayo in de frituur naast mijn werk.
met andere woorden :
de dagelijkse sleur is weer begonnen !

IMG_0488

Oh shit !

Vandaag heb ik genoeg stront gezien hoor !
het zit zo ! Boven mijn werkplaats bevinden zich appartementen.
Die worden volledig vernieuwd.
Vanmorgen waren de mensen van het sanitair aan de slag
Enkele buizen leken verstopt en dus werden grote middelen ingezet.
Het gevolg was dat onze WC plots moest overgeven
Een bruin sop kwam uit de pot en vloeide netjes in onze richting.
Vlug heb ik de stielmannen verwittigd en met grote middelen werd het smurrie weggezogen.

Nee geen foto’s, video of andere media om dit logje te ondersteunen.
In de plaats dan maar een foto van het urinoir vlakbij de paterskerk.
Zo blijven we visueel een beetje in de stemming.

IMG_0847

Binnenkort weer eens een verhaaltje uit mijn dagdagelijkse soap
waar er altijd shit happens.
Zoals deze woensdagmorgen dus !

fijne dag !
:)

Tijd voor een tentoonstelling.

Suskeblogt:

Even reclame maken voor een tentoonstelling in het cultureel centrum De Spil met werk van fotografen wiens werk je via hun blog misschien volgt. Meer uitleg over deze tentoonstelling vind je op hun sites.

Originally posted on fotodigitalenten:

Het Wenselijk Lichaam, een fotoproject van de cursisten van het atelier ‘Digitale Fotokunst’, van de SASK.

(Het project is een retake van het jaarthema uit 2001.)

Het jaarthema vertrekt vanuit het object ‘lichaam’, dat de drager is van boodschappen, bewust of ontkennend beleefd. Je eigen lichaam, dat van anderen.

Je kan kijken naar contrasten tussen scherp-onscherp, dicht-ver, mooi-lelijk, positief-negatief, bewerkt-onbewerkt, een tijdsverloop van seconden of jaren, realiteit-weerspiegeling, lachend-triestig, gelijklopend-tegengesteld qua vorm, kleur, handeling, beweging, voor-achter, ….

Het lijf spreekt boekdelen. Prentenboekdelen.

affiche wenselijk lichaam_despil met site

View original

Photo challenge 52 weeks : kleine wandeling

Maandagmorgen moest ik met de wagen naar de garagist.
De versnellingspook had precies teveel speling gekregen zodat ik moeilijk van tweede naar derde versnelling enz kon.
Eerst begreep hij niet goed hoe dat mogelijk is, maar na een telefoontje met de hoofdverdeler bleek dat het een typisch verschijnsel is bij het type auto waar ik mee rijdt.
Tegen de avond ging ik te voet richting Rumbeke om mijn auto terug op te halen.
Ik had mijn fototoestel bij en trok voor jullie bijgevolg enkele foto’s

IMG_0917

IMG_0918

Dit is het standbeeld van Alexander Rodenbach, ooit burgemeester van Rumbeke, ook gekend als Blinde Rodenbach. Een straat uit de buurt hier is naar hem genoemd.
Het standbeeld bevindt zich op de Elisabethwijk waar ook het speelpleintje te vinden is. Een plek die jaren terug op deze blog redelijk berucht was.

IMG_0919

Hierboven zie je een straat in de Elisabethwijk.
Nu gaan we verder via de Blinde Rodenbachstraat.
IMG_0921

IMG_0922

In de Blinde Rodenbachstraat vindt je het vroegere weeshuis “onze Kinderen” gesticht door “Moeder Ida” waarnaar mijn straat genoemd is.
Nu is het een tehuis voor kinderen met moeilijke sociale en familiale achtergrond.

IMG_0924

IMG_0926

Dan komen we in de Rumbeeksesteenweg waar onder andere mijn garagist zijn stek heeft.
De auto is nu zo goed als nieuw en kan er weer tegenaan.
Dit was dus de korte wandeling.

Fijne dinsdag @iedereen !

Het gepeuter aan de voordeur !

Het vervolg en slot van een extra lange aflevering van de soap “met een blogger in de hoofdrol”.

Het is al rond 18 uur wanneer we bij het huis van Sam(antha) aankomen. Sam is opgenomen met een overdosis geneesmiddelen en nu zit haar hondje alleen thuis opgesloten. Leen heeft in het verleden al meerdere malen voor het beestje gezorgd, Wanner ze de voordeur wilt openen merkt zij dat er iets niet klopt. De sleutel past niet in het slot. Verrek ! Men heeft een nieuw slot op de voordeur gestoken. Dan maar naar de papa van Sam bellen. Die bevindt zich in het ziekenhuis maar hij zal direct komen. Een andere vriend van de dame stopt met zijn wagen voor het huis en samen wachten we op de man met de verlossende sleutel. Lees verder

Voedselbedeling en overdosis !

Een extra lange aflevering van de soap met een blogger in de hoofdrol.

Het is vrijdag, een vrije dag voor iedereen want op die dag viert men het heuglijke feit dat Maria zo’n 2,000 jaar geleden haar grotje geopenbaard heeft en bijgevolg naar den zevende hemel opgestegen is.
Op de kapelhoek is er voedselbedeling en daar ik toch thuis ben rijdt ik er met Leen en dochtertje heen. Greet is ook mee daar ze dit alles wel eens van dichtbij wilt bekijken en de initiatiefneemster is een ouwe bekende van haar. Lees verder

De soap met een blogger in de hoofdrol : de rode nagels.

Op een middag krijg ik op mijn werk een telefoon van Leen. Of ik haar kan komen ophalen bij Tam, Ik ben op mijn werk dus kan ik niet weg. Ze is te voet naar haar vriendin getrokken samen met dochtertje Britney en durft niet meer terug naar huis daar ze vorig jaar langs die weg een traumatische ervaring opgedaan heeft. Sindsdien krijgt ze psychologische hulp om dit te verwerken maar de angst is nog sterk aanwezig. Na wat heen en weer ge-sms besluiten we dat zij tegen de avond een smsje zal sturen wanneer ik haar kan komenophalen. Rond 20 u is het zover, Ik weet Eva er van te overtuigen om mee te gaan. Alleen ga ik er niet graag gezien de vrouw des huizes ook een “probleem” heeft. Gelukkig heeft ze veel kittens in huis en daar is Eva altijd voor te vinden. Lees verder